Hm,

"Fakt, że oni wciąż tam są i w swojej Grand Chartreuse – co oznacza mniej więcej Wielką Wiejską Chatkę na Uboczu – przynajmniej raz dziennie śpiewają Benedictus pozwala mi myśleć o świecie z większą niż dotąd łagodnością i jeszcze większą nadzieją. "

Takie teksty też pozwalają:)

Miło było poczytać..

A filmu nie znam, ale trzeba będzie kiedys obejrzeć.

Pozdrówka.

grześ,

dzięki:))

Tradycyjnie
zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę

Jacku Ka,

a merlot mi napisał, właśnie, że chciał wkleić do komentarza na zewnętrznej zdjęcie ale ni ma jak. Wiec mi je wkleił w salonie. Interblogowość jest w sumie miła ale może Ty znasz sposób na wklejanie komentarzy i w PR?

zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę

Aniu

Wklej komentarz merlota, albo Merlocie napisz ten koment tutaj…
I sobie nie wymyślaj.
Z tego, że coś się nie wyświetli od razu, nie wynika, że się nie wyświetli w ogóle…
Bo wszystko się wyświetli jak trzeba :-)
Znaczy jak pokombinuje lekko…
Ale życie takie, że kombinować trzeba…
I w tym wypadku to się raczej nie zmieni.

A co do filmu i historii, to tak sobie myślę, że ciekawie musi wyglądać życie w tym klasztorze.
Możesz powiedzieć, gdzie to oglądałaś?

A chyba najbardziej interesujące jest to, na czym polegała ich niegotowość i co się wydarzyło, że po szesnastu latach byli już gotowi ;-)

pozdrowienia

Aniu,

komentuję tu, a nie tam z powodu ilustracji, których tam nie mogę wkleić;-)



Tak wygląda ta Chatka na Uboczu. A w tej chatce zawsze mieszka dwóch (i tylko dwóch) mnichów, którzy wiedzą, jak się robi ze 132 różnych składników to-to:




Pozdrowienia interblogowe:))

Jacku Ka,

ogladałam to w kanale “Ale Kino” ale jakis czas temu film był w kilku kinach, dystrybuowany przez “Gutek film”.

A co się wydarzyło? Nie wiem. Domyślam sie, że tyle czasu potrzebowali na przyzwyczajenie sie do myśli, że ich życie ktoś będzie oglądał i ze moze to przyniesc jakis pozytek światu. To jest klasztor, w którym sklada sie sluby milczenia (raz na tydzień, w niedzielę, bracia przyznają sobie – wedle jakichs reguł – godzine rozmowy).

zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę

p.s.
a z tym wklejaniem to i tak prawie nie rozumiem, więc pomijam kwestię:))

Kartuzja

gdy czytam o takich zakonach to zawsze nasuwa mi sie skojarzenie z przypowieścią Chrystusa o talentach. I ten jeden zakopany…

myślisz, sajonaro,

że oni niczego nie pomnażaja tylko marnują? Nie wiem czy Cię zrozumiałam.

zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę

Sądzę

że pomnażanie jest pozorne, a azyl klasztorny mimo swych niedogodności i reguł jest jednak wygodą i zapewnia sztuczne “cieplarniane” warunki do egzystencji bardziej samolubnej przez co marnującej “talent”

sajonaro,

to juz rozumiem. Ja akurat należę do osób, które wierzą, że modlitwa zmienia świat, więc z tego punktu widzenia klasztorne – nie tylko chrześcijańskie – życie ma dla mnie wielką wartość.

zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę