Z kolegami z przodka się pożegnali przedwczoraj. Wczoraj z towarzystwem z akademika. Dzisiaj już tylko rozliczenie i… wakacje. Dwutygodniowe – bo potem kolejna praktyka, wiertnicza. Ale tylko dziesięciodniowa. I potem jeszcze ponad miesiąc wakacji. Da się żyć.

Hanka bardzo uprościła procedurę pożegnania, bo trzy dni wcześniej przyjechał spod Wrocławia samochodem P70 jej… narzeczony. Od stóp, obutych w wypastowane trzewiki poprzez jestestwo w solidnym, czarnym garniturze i białej, ukrawatowanej koszuli non iron do głowy zbrojnej w okulary i namaszczone brylantyną, starannie zaczesane do góry włosy był na zewnątrz całkowitym przeciwieństwem Wacka. Ten, ostrzyżony na zwariowanego jeża, w wiecznie rozchełstanej, mundurowej koszuli z podwiniętymi rękawami, dżinsach i sandałach był antytezą solidności konkurenta. Przybysz zabrał dziewczynę do hotelu i przywoził do akademika tylko na jakieś uzgodnienia danych. Przed południem.

Rzecz dość ambarasująca ale nie pozbawiona zalet bo na przykład Jacek spędził ostatnią noc na ratowaniu swojej bogdanki od kolejnych napadów spazmów i dręczony chyba rano maligną bredził coś w porannym pociągu o geologii we Wrocławiu. Uspokoił się wreszcie, kiedy mu Wacek przypomniał, że wrocławscy studenci z braku funduszy odbywają praktyki w Parku Szczytnickim i z geologią ma to tyle wspólnego, że muszą kamieniami zabijać złapane tam żaby. Na zaliczenie – im więcej tym lepszy stopień. Jak nie wierzy, to niech poczyta Annę German – znakomitą wokalistkę, studiującą też wtedy wrocławską geologię. Trochę fakty naciągnął ale… pomogło.

Rozliczyli się z ciuchów, odebrali pieniądze z kasy i poszli do markowni. Lampiary ich tam wyściskały podnosząc taki pisk, że się zleciały wszystkie wróble z hali nadszybia pewnie w nadziei, że nareszcie z dołu zamiast głupiego węgla wyjechały pęknięte worki z pszenicą.

Potem pożegnalny obiad u Gretki. Kiedy weszli do restauracji podbiegła jedna z kelnerek i wskazując bezalkoholową salkę powiedziała
– zarozki przydzie. A mój znowu hildziowego przed chwilą doma odprowadził. Bardzo był Hildziok zmarnowany.

Gretka wyglądała niecodziennie. Zawsze uśmiechnięta a teraz jej poważna twarz okolona czarnymi, lśniącymi mocno włosami z wyrazistymi błyszczącymi oczami wydawała się podejrzanie blada. Zamknąwszy za sobą drzwi obwieściła, nie dając im dojść do głosu, że kłamała mówiąc o tym, iż ma chłopaka. Żeby jej dali spokój. A tam – wskazała na drzwi – mówiła, że Wacek jest jej chłopakiem. Żeby oni jej dawali spokój. I wszyscy jej po tych tańcach na festynie wierzyli. I ona trochę też.
– No to z Bogiem – powiedziała, obróciła się na pięcie i znikła zawijając długim, sutym warkoczem.
Poszli, nieco zbaraniali aby upartej dziewczyny na nieprzyjemności nie narażać. Stanowczo bowiem przepadła na zapleczu.

Kiedy w konkurencyjnym dla restauracji barze – szukasz guza, wstąp na chwilę – zabijali czas do pociągu nad cieczą, którą tam bezczelnie sprzedawano jako piwo, Jacek powiedział
– to ona na mnie tylko wtedy krzyczała, kiedy prezentowała rajstopy.

Kryształy się rozwijają najpiękniej na obrzeżach magmowych masywów.

Na wóz po urobek już nie czekali. Hajer by pewnie powiedział, że umarł król, niech żyje król.