- Bo to jest tak – perorował Wacek podczas prostowania feli (leżenie pod ociosem z betonowym bloczkiem – felą – pod grzbietem) w oczekiwaniu aż dymy postrzałowe odejdą z przodka – życie jest najprzyjemniejsze w dzieciństwie i młodości a potem już trudna dojrzałość i bolesne umieranie. To tak ze wszystkim. Szychta się zaczyna od zapału do roboty, potem się człowiek koncentruje na wysiłku coraz bardziej zaciskając zęby a na koniec marzy już tylko o wyjeździe. Albo knajpa – najpierw śpiew i radość, potem próba przetrwania a potem kotlet panierowany jako poduszka. Trzeba tak celować aby możliwie przedłużyć pierwszy okres, wtedy się jest szczęśliwym.

Po pracy poszli z Jackiem na obiad bo dzisiaj mieli jeszcze odebrać od fotografa odbitki zdjęć zrobionych przez Wojtka, swojego współlokatora w katowickim akademiku. Gretka, kelnerka z restauracji, zaprzyjaźniona z nimi śmigła góralka, skierowała ich do pustej, bezalkoholowej salki w głębi zadymionej i hałaśliwej knajpy.
– Poszukejcie se zupy w spisie, a na drugie zrazy wom zamówia. Dobre dzisiej.
Do przyjaciół mówiła gwarą.

Przybiegła po chwili radośnie zaaferowana.
– Patrzajta, rajstopy – powiedziała wyciągając do nich wspaniale się prezentującą łydkę, obciągniętą turkusową, połyskliwą materią efektownej pończochy.
– Co to rajstopy?
– To takie rajtuzy, w Przekroju pisało, że się rajstopy bydom nazywać. Tukej takich ni mo a i w Katowicach tyż niewiele. Pokoża wom.
I niewiele myśląc poderwała zwiewną spódnicę obracając się zalotnie wkoło. Chłopakom widok wspaniale ukształtowanych ud, płaskiego brzucha i pięknie wykrojonych pośladków zaparł dech.

Dziewczyna stanęła na widok ich min a potem rozzłoszczona nie na żarty krzyknęła:
– to jo wom rajstopy pokazuja a wy mi na rzyć patrzyta? Jo mom chopoka od tego.
Nie dała się zrazu przeprosić. Bardzo oficjalnie przyjęła zamówienie i poszła. Oni tymczasem oprzytomnieli. Kiedy przyniosła zupę jakoś jej minęło, nawet im w końcu piwo do salki przyniosła:
– zaś mie ale opieprzać bydom.

Kiedy wyszli zastanawiali się nawet przez chwilę czy nauczycielek nie odwiedzić. Ale, to poważne panny. A problem nabrzmiewał. Bo Wojtek będzie jutro gościł swoją Baśkę z Krakowa, pozbawiając ich nie tylko czwartego do brydża na niewątpliwie deszczową pogodę ale dodatkowo zmuszając do nocowania gdzie indziej w pustoszejącym podczas soboty akademiku. Żeby tak lekkomyślnie bezcennym kawalerstwem frymarczyć.

Odbierając zdjęcia oglądali reklamowe fotografie komicznie upozowanych ślubnych par. I… monidła.
– Ty, jakby takie Wojtkowi. Niech wie w co się pakuje.
– Panie, ile za takie monidło bez ramki i w jasnym wydaniu, żeby się od białej ściany za bardzo nie odbijało, dziewczyna ma najpierw zobaczyć – to do fotografa.
– Jak dla was, pięć dych. Z rożkami do zamocowania.
– Na jutro?
– Może być.
– To z tych dwóch zdjęć. Ale pan młody ma mieć muchę i zezika.
– Nasz klient, nasz pan.
Fotograf był prywaciarzem.

Baśkę z Wojtkiem spotkali w niedzielę na obiedzie. Ostrożnie niosła ze sobą opakowany rulon.
– Chłopaki, cześć! Aleście mi radość sprawili. Dziewczyny w akademiku pozielenieją, żadna takiego nie ma.
Wojtek patrzył trochę spode łba – na pewno o ten zezik?

– Tyż se monidło kupia, powiedział hajer, kiedy w poniedziałek podczas roboty stali fachowo wsparci o gitary w oczekiwaniu na wóz po urobek.