Nie no, klasa

dobrze idzie. Przykład z kryształem cenny, popracują nad zapamiętaniem tej kwestii

p.s
Wżos rządzi

pozdrawiam

Maxie!

Dziękuję.

:)

Ta “restauracja” to taka figura stylistyczna, prawda?

Apropos karlusów. Artur Andrus cytował ostatnio komplement, jaki jedna słuchaczka usłyszała na śląskiej dyskotece : “Fajno żeś jest z ryja”

Stary...

Czytam zachłannie dwa razy, a potem zaczynam czekać na następną opowieść...


Pozdrawiam w uśmiechach cała

Stary

Ach jest i więcej. Dzieciarnię przegnałem, żeby jeszcze się pogrzać w fotelu i posmakować tego co dobre.

Jak komuś ksywo tom przyłapany na gorącym, że ideał ze mnie nie jest :))

Stary,

ten składnik niepewności, kształtujacy... – fascynujace!

Poznawać męski punkt widzenia – bezcenne:))

zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę

Pani Łyżeczko!

Śląska kuchnia jest bardzo atrakcyjna. A tamtejsze knajpy nie odbiegały standardem od przeciętnego banału. Tak, że suma wypada jednak na korzyść “hanysowskich” “zakładów żywienia zbiorowego”, które zresztą w szyldzie zawsze miały pod nazwą, “Wyrzanka” na przykład, objaśnienie: restauracja.

A śląska gwara rzeczywiście potrafi powalić. Już zestawienie niemieckiej gramatyki z polskim słownictwem daje w uchu kogoś nieprzywykłego zupełnie niezamierzone efekty komiczne. A szczególnie zawsze rzadko przyjeżdżających szokowały katowickie kelnerki, które odebrawszy w nienagannej polszczyźnie zamówienie powtarzały je potem po śląsku barmance. Obie w nieskazitelnym środowisku jednego z pryncypialnych w Polsce miast.

Ale to wina stereotypu. Gwara się kojarzy ze strzechą, gruszą, ucinającymi skrzypkami i niewybrednymi komplementami ludzi z obcowania z przyrodą wynoszącymi nadmierną bezpretensjonalność.

Ale, jako niegdysiejsza mieszkanka Giszowca sama masz pewnie mnóstwo takich obserwacji.

Xiężno!

Zepsujesz mnie pochwałami i wtedy dopiero zrobię niebotyczną klapę. Bo łasy jestem na nie równie silnie jak pewnie jestem próżny. “Pewnie” dodałem z nadzieją na zaprzeczenie. Że to próżny niby nie jestem.

Ale kłaniam się pięknie w podzięce.

Sajonaro!

Dziękuję!

Ale dzieci mnie zaczną nielubić i paskudne na mój temat wierszyki układać. I dopiero będzie.

Aniu!

Bo kamienie, to też przyroda i też żyją. A ponieważ to robią bez pośpiechu to i obserwację bardzo ułatwiają.

Jakoś tak damski punkt widzenia bardziej jest dla mnie interesujący. I dlatego pewnie kobiety uchodzą pośród mężczyzn za nieodgadnione, że chętnie analizują coś tak oczywistego jak męski ogląd świata.

Dziękuję pięknie.

chętnie

przystalabym na konstatację, że oczywisty jest zarówno męski jak i kobiecy oglad świata (w tej kolejności lub odwrotnej) :))


zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę

Aniu!

Przystaję. Też chętnie.

Kobiecy jednak przodem. Wypada.

niech Ci bedzie,

choć nie musi:))

zdrowia, szczęścia i pieniędzy życzę

Zgadzam sie, Stary...

... w całej rozciągłości – kamienie żyją. Tyle że powoli.

Pozdrowienia niespieszne

Xiężno!

Cieszę się ogromnie.

Również pozdrawiam.

Stary

Prawda, niemiecka gramatyka jest źródłem nieporozumień małżeńskich, a czasem nawet konfliktów (czemu oni uparcie mówią “widzę go” patrząc na słońce? nikt ich nie nauczył słowa “je”?). Dla mnie jednak pierwszym wyznacznikiem gwary, czy nawet czystej polszczyzny mówinej “po śląsku” jest ta charakterystyczna modulacja głosu, która sprawia, że oni nie mówią, lecz dudnią. Bardzo mnie ostatnio rozbawiło, gdy usłyszałam w Polskim Radiu jakąś reklamówkę zaczynającą się od słów: “Hej, jadyma na Ślunsk”. Powiedziane to było głosem zwykłym, jak się w Polsce mówi. Nikt, kto zna sposób mówienia Ślązaków nie dałby się nabrać na taką śpiewkę. Brzmiała ona po prostu śmiesznie.

A mój mąż miał w pracy kolegę, który z nimi normalnie rozmawiał, natomiast dzwoniąc do domu zaczynał “godać”. Był zdziwiony, gdy koledzy się śmiali, bo sam nawet nie zauważał, że mówi inaczej.