Stary

ciekawe

pozdrawiam

Maxie!

Cieszę się.

Pozdrawiam również.

Stary

Z tego co piszesz wynika, że przy obecnym poziomie zużycia gazu (jakieś 15 mld m3 rocznie) mielibyśmy zapas na ponad 100 lat.
Własny zapas.
Czy tak?

Radku!

Tak.

Ale należy się spodziewać, że zapotrzebowanie na gaz będzie wzrastać. Spadać zacznie dopiero wtedy, kiedy się dotychczasowe urządzenia energetyczne, bazujące na gazie zaczną moralnie zużywać. Starzeć technicznie. Wtedy zacznie go wypierać wodór, otrzymywany z wody za pomocą fotosyntezy. To jednak jest kwestia jeszcze następnej dziesięciolatki.

Czyli, po dwudziestoleciu od teraz gaz zacznie silnie tracić znaczenie i do tego czasu trzeba go sprzedać jak najwięcej. Potem będzie już używany tylko przez państwa technologicznie zacofane. Podczas bowiem spalania emituje jednak dwutlenek węgla a to mimo oczywistych faktów pozostanie tak czy owak straszakiem wykorzystywanym przez ekologicznych ortodoksów.

Czytałem wywiad z tym Friedmanem

Mam wrażenie, że na luskus takich proroctw można sobie pozwolić siedząc bardzo daleko. Nie zna się większości uwarunkowań, za to kilka ogólnych trendów widać jak na dłoni. Tylko że i o pomyłkę łatwo.

Ponoć w latach trzydziestych Brytyjskie władze (wywiad też), sądziły że na zachód od Odry, tylko Polska jest znaczącą siłą militarną. Wszyscy pamiętali 1920 i sowietów mieli za nic.
To był jeden z istotniejszych powodów wejścia w sojusz z Polską właśnie.
Tak czytałem choćby u Daviesa, jeśli dobrze pamiętam.
Nie trzeba było dziesięciu lat, by ich proroctwa wykazały swą wartość.

Egosistycznie życzę Friedmanowi, by został zaliczony w poczet proroków największych, a za sto lat jego nazwisko zdobiło tabliczki z nazwami ulic od morza do Tatr.
Ale wątpię.

Ale Polska — imperium gazowe brzmi fajnie. I Lukasmaster ucieszy się, gdy PGNiG walnie sobie w Warszawie wieżowiec większy od Gazpromowskiego.

Pozdrawiam

Odysie!

Marzenia są zawsze od rzeczywistości piękniejsze.

Czytać się uczyłem na historii Polski. To było przedwojenne wydanie, obejmujące skrót dziejów do 1918 roku. Dotąd pamiętam zapach tej książki, jej twardą, marmurkową okładkę ilustracje i opis zdobycia Pragi przez Suworowa. I uwagę autora, że tak się dokonał zasłużony triumf barbarzyństwa nad najświetniejszą z wczesnych demokracji nowożytnych za sprawą anarchii, warcholstwa, nietolerancji i zacietrzewienia współczesnych zdarzeniu, polskich elit. I jego końcowe stwierdzenie, że niepodobna aby rzecz nie wróciła na swoje tory bo przecież nie może triumfować podobna niesprawiedliwość.

I tego się trzymam. I parę rzeczy się z tego już jakby sprawdziło. To może i reszta…

Wiesz?

Moi studiujący na politechnice koledzy z Koła Przewodników Bieszczadzkich opowiadali o złożach gazu (i zdaje się także ropy) wzdłuż całej ruskiej granicy.

A potem się dowiedziałam w jednym rejsie od polonisty, co staż odrabiał na Mysiej, że to jest straszna tajemnica i że Sowieci zawarowali sobie na wieki zakaz jakichkolwiek prób wiercenia po stronie polskiej. Pod groźbą śmierci lub kalectwa.

Może już ta klątwa z nas wreszcie zejdzie? Mam na myśli to, co w Salonie24 na blogu Rosja-Polska nazywa się “красная чума”...

Pozdrawiam z nutką optymizmu w głosie

Xieżno!

To obrzeże naszych złóż w skolskich Karpatach, zabranych nam po wojnie. Tam się gaz wydobywa szczelinami na powierzchnię. Kiedy się zapałkę przyłoży do bąbli wydobywających się z kałuży to ta się zapala błękitnawym płomieniem.

Ale eksploatacja tam ropy trwała w latach pięćdziesiątych w najlepsze. Starymi, łukasiewiczowskimi jeszcze prawie metodami. Gaz się natomiast spalało w przyotworowych świeczkach jeszcze w latach siedemdziesiątych. Budził tylko strach bo potrafił nieźle namieszać eksplodując znienacka. Dopiero pod koniec gierkowszczyzny uznano go za paliwo.

Też mam nadzieję, że się wyzwolimy z ruskiej kurateli ostatecznie.

Pozdrawiam wzajemnie.

Aha, piszę pamiętniki. Pierwszy odcinek dzisiaj. Czyli nie jestem tak bardzo niesłowny.

Moja radość, Drogi a Słowny Stary...

... nie zna granic ni kordonów!


Nareszcie…


Pozdrowienia wylewne