Student z Krakowa dostał propozycję podpisania umowy na najem w podwawelskim mieście trzypokojowego mieszkania, w języku hiszpańskim. Z warunkiem. Ma wpłacić z góry 150 euro na konto oferenta. Zgłosił rzecz policji, która mimo początkowych oporów próbuje jednak ustalić, czy nie dopuszczono się tutaj zamiaru oszustwa.

Codziennie dostaję wiadomości, z których wynika że nie pospieszyłem jeszcze z odpowiednim esemesem za ileś tam złotych pomimo, iż mój telefon jest pierwszy na liście. Na niej, pod pośledniejszymi oczywiście od mojego numerami umieszczono tych, którym anonimowy nadawca zamierza w zamian ofiarować a to niezłego Mercedesa, a to okrągłą sumkę pieniędzy czy czegoś takiego. Na moją skrzynkę mailową przychodzą coraz to nowe oferty od jakiejś to Moniki, czy innej Adelajdy skądś tam, która by mi chętnie przysłała paczkę powitalną o wartości 150 złotych lub inną, darmową, niosącą chwilowe szczęście czy może stałą pomyślność a w każdym razie otworzy do tego drogę. Wystarczy, że kliknę we wskazanym miejscu.

Pamiętam i widuję dotąd na ekranie hożą dziewoję, która mi w TVP – pokazując swe mało starannie okryte obłości – obiecywała złote góry, jeżeli dokładnie określę jaki dystans przebyła ostatniej doby i zawiadomię ją o tym za pomocą odpowiednio opłaconego esemesa. Bez tego ani rusz.

Po kilku ostrych rozmowach i wreszcie stanowczym ostrzeżeniu, że zerwę umowę zniechęciłem swego operatora telefonii stacjonarnej do proponowania mi telefonicznie niebotycznych ulg jeżeli tylko…

I oni są wszyscy na liście tych, których można śmiało posądzać o marketingowe oszustwa lub nawet takąż prostytucję. I na tym tle nawoływania ojca Rydzyka, kierowane do wyznawców aby jeszcze więcej łożyli na jego radiostację i dzieła towarzyszące jest szczytem moralnej przyzwoitości. On nie obiecuje niczego w zamian poza tym, że za uzyskane pieniądze stworzy silniejsze środki oddziaływania. A odbiorcy już sami się mogą domyślać, że dzięki ich szczodrobliwości będzie dążył do zwalczania tego, co uważają za zło. Bo jest diametralnie odmienne od tego co sami reprezentują.

Jesteśmy zalewani całym morzem obietnic, gróźb i ostrzeżeń. Wszystkie otrzymujemy dla naszego dobra. Większość zaś od ludzi otwarcie zdradzających rozbrat ze zdrowym rozsądkiem lub zakładających, że nam go brakuje. Niektórzy chyba robią to bez wyraźnej przyczyny a dla czystej radości, jaką przynosi świadomość, że inni są jeszcze większymi idiotami.

I utrzymanie w takich warunkach własnych pieniędzy przy sobie staje się zadaniem wielce skomplikowanym. Ale, kapitalista musi być bystry a my się przecież takimi stajemy. I kierowane do nas propozycje są oczywistym tego dowodem.